یک باغ پرتقال زیبا و سرسبز. دو پرتقال انساننمای پیر و چروکیده با صورتهای بامزه و حالت زنانه کنار هم ایستادهاند و با هم صحبت میکنند. پوست هر دو پرتقال چروکیده و کمی پژمرده است. آنها حالت چهره خندهدار و حسودانه دارند. در پسزمینه یک باغ پرتقال دیگر دیده میشود که پرتقالهای درشت، تازه و خوشرنگی روی درختان آن آویزان هستند. پرتقال اول با ناراحتی و حرص میگه: «وای خدا! دیدی شوهرامون امروز چطور به پرتقالهای باغ بغلی زل زده بودن؟ انگار تا حالا پرتقال ندیده بودن!» پرتقال دوم با حسرت جواب میده: «آره والا! آخه اونا چه چیزی دارن که ما نداریم؟ فقط چون درشتتر و خوشرنگترن؟» پرتقال اول با عصبانیت میگه: «ما جوونیمون رو پای اینا گذاشتیم، حالا چشمشون دنبال پرتقالهای تازه و خوشگله!» پرتقال دوم آه میکشه و میگه: «صبر کن! بذار برن باغ بغلی، ببینیم آخرش کی براشون آب پرتقال میشه!»