یک ویدیوی عمودی ۹:۱۶، کاملاً فوتورئ…؛ Grok Imagine Video…

یک ویدیوی عمودی ۹:۱۶، کاملاً فوتورئال، سینمایی و طبیعی ایجاد کن و از تصویر مرجع به‌عنوان مرجع دقیق همان کاراکتر زن استفاده کن. هویت چهره، تناسبات صورت، رنگ پوست، مدل مو، موهای بلند و تیره، هدبند سفید، تناسبات بدن، ظاهر سنی، بلوز آبی آستین‌بلند گره‌خورده در قسمت کمر، دامن میدی گل‌دار آبی روشن و ظاهر کلی زن را کاملاً حفظ کن. او در تمام ویدیو باید بدون هیچ تغییری همان زن تصویر مرجع باشد. همان آشپزخانه‌ی گرم، روشن و واقع‌گرایانه‌ی تصویر مرجع را حفظ کن؛ همان کابینت‌های سفید، پنجره‌ی بزرگ در سمت چپ، کانتر روشن، بین کابینتی، سینک و چیدمان کلی آشپزخانه. زمان این بخش: حدود ۷ تا ۹ ثانیه. صحنه: این لحظه دقیقاً قبل از شروع شستن ظرف‌هاست. سینک و اطراف آن پر از مقدار قابل‌باوری از ظرف‌های کثیف باشد: چند بشقاب، کاسه، لیوان، فنجان و قاشق و چنگال که به‌صورت طبیعی و نامنظم روی هم قرار گرفته‌اند. آشپزخانه کثیف یا چندش‌آور نباشد؛ فقط حجم کار زیاد به نظر برسد. زن کنار سینک ایستاده و هنوز هیچ ظرفی را نمی‌شوید. برای لحظه‌ای به توده‌ی ظرف‌ها نگاه می‌کند. شانه‌هایش کمی افتاده و حالت چهره‌اش خسته، کمی کلافه و درگیر ذهنی باشد؛ اما بازی صورت کاملاً ظریف و طبیعی باشد. زاویه و حرکت دوربین: شروع با یک نمای سه‌ربع از روبه‌رو، کمی متمایل به سمت کنار زن؛ نه کاملاً روبه‌رو و نه کاملاً از بغل. دوربین کمی پایین‌تر از سطح چشم قرار داشته باشد و ظرف‌های کثیف در بخش پایینی و میانی کادر دیده شوند، در حالی که صورت زن کاملاً واضح باقی بماند. در ابتدای شات، دوربین یک حرکت بسیار آرام Push-in به سمت زن داشته باشد. در نیمه‌ی دوم، حرکت دوربین تقریباً متوقف شود تا تمرکز روی چهره‌ی او قرار بگیرد. زن ابتدا به ظرف‌ها نگاه کند، سپس به‌آرامی نگاهش را کمی به سمت دوربین بیاورد؛ بدون لبخند و بدون اغراق. دیالوگ: زن با صدای طبیعی، صمیمی و کمی متفکرانه می‌گوید: «می‌دونی چی بیشتر از سخت بودنِ یک کار، جلوی شروعش رو می‌گیره؟» بعد از جمله، یک مکث کوتاه و کاملاً محسوس ایجاد شود. در این مکث زن همچنان به ظرف‌ها نگاه کند. هیچ دیالوگ اضافه‌ای گفته نشود. لب‌خوانی کاملاً هماهنگ با دیالوگ باشد. سبک: فوتورئال، سینمایی، نور طبیعی روز از پنجره‌ی سمت چپ، سایه‌های نرم، بافت طبیعی پوست و لباس، دست‌ها و انگشتان کاملاً آناتومیک و واقعی، عمق میدان طبیعی، پرسپکتیو واقعی لنز و فضای مستندگونه‌ی لایف‌استایل. فضا باید کاملاً قابل‌همذات‌پنداری باشد؛ انگار مخاطب یک لحظه‌ی واقعی از زندگی روزمره‌ی زن را می‌بیند. بدون متن روی تصویر، بدون زیرنویس، بدون لوگو، بدون واترمارک، بدون افراد اضافه، بدون لبخند اغراق‌آمیز، بدون فیلتر زیبایی، بدون تغییر چهره، بدون ظرف‌های تکراری و بدون تغییر ناگهانی در محیط.