نسیم حسنی

دختر با چهره و هویت دقیقاً مطابق عکس مرجع، بدون هیچ تغییر در صورت، سن، رنگ پوست، بافت پوست، حالت طبیعی و ویژگی‌های چهره، در یک فضای شهری/داخلی با حال‌وهوای دهه پنجاه راه برود و با حس طبیعی و زنده حرف بزند و بگوید: «اینجا هم دهه پنجاهه، شهسواره کی می‌دونه کدوم قسمته!؟» نور سینمایی نرم و گرم، کمی سایه‌های عمیق، فضای نوستالژیک و واقعی، حرکت آرام دوربین همراه با سوژه، ترکیب‌بندی متعادل و فیلمی، جزئیات محیط با حس قدیمی و زنده، حرکت طبیعی بدن و لب‌ها کاملاً هماهنگ با دیالوگ، بدون اغراق در چهره یا زیباسازی، واقع‌گرایانه و طبیعی

یک دختر جوان در خیابان در حال قدم زدن است. ناگهان چشمش به یک مغازه لباس‌فروشی کوچک می‌افتد که روی شیشه آن نوشته شده: «به یک فروشنده خانم نیازمندیم.» دختر می‌ایستد و با تعجب و هیجان به نوشته نگاه می‌کند. خوشحال می‌شود، چون مدت‌هاست دوست دارد سر کار برود، مستقل‌تر شود و کمی آزادی بیشتری داشته باشد. چند لحظه به مغازه نگاه می‌کند و لبخند آرامی می‌زند و در ذهنش خودش را در حال کار کردن در آن مغازه تصور می‌کند. سپس به سمت خانه راه می‌افتد. هم خوشحال است و هم کمی نگران، چون می‌داند ممکن است مادرش اجازه ندهد سر کار برود. چهره، موها، ظاهر، لباس و ویژگی‌های دختر دقیقاً مطابق عکس آپلودشده باقی بماند. حرکات کاملاً طبیعی و واقعی باشند. حالت‌های صورت و احساسات دختر به‌وضوح دیده شوند. ویدئو سینمایی، احساسی، واقع‌گرایانه و با نورپردازی طبیعی باشد و حرکت دوربین نرم و حرفه‌ای باشد.

یک تصویر کاملاً واقع‌گرایانه و سینمایی از شهر شهسوار (تنکابن امروزی) در شمال ایران، حدود سال ۱۳۵۰ شمسی. خیابانی خلوت و سرسبز در شمال ایران، خانه‌های یک‌طبقه قدیمی با معماری ایرانی، مغازه‌های کوچک قدیمی، چند دوچرخه و خودروهای قدیمی دهه ۱۳۵۰، درختان بلند و باغ‌های مرکبات، مردم محلی با لباس‌های معمول آن دوران. فضای نوستالژیک، مه و رطوبت ملایم شمال، نور طبیعی، رنگ‌های کمی قدیمی و فیلم‌گونه، کاملاً واقعی و تاریخی، بدون ساختمان‌های مدرن، بدون خودروهای جدید، بدون موبایل و بدون عناصر امروزی. نسبت تصویر عمودی 9:16.شخصیت اصلی: زن داخل تصویر همان شخص باقی بماند و چهره، فرم صورت و ظاهرش در تمام ویدیو کاملاً ثابت و طبیعی باشد. لباس او کاملاً متناسب با حدود سال ۱۳۵۰ باشد و هیچ لباس یا وسیله مدرن دیده نشود. حرکت: زن آرام و طبیعی در خیابان قدم بزند و کمی به اطراف نگاه کند. حرکت بدن، دست‌ها و لباس کاملاً طبیعی باشد. دوربین با حرکت بسیار آرام و سینمایی به سمت او نزدیک شود. بدون حرکت سریع، بدون لرزش و بدون تغییر ناگهانی چهره. تصویر: فوتورئال، کیفیت بسیار بالا، جزئیات طبیعی پوست و لباس، نور طبیعی، عمق میدان سینمایی، رنگ‌های گرم و کمی قدیمی شبیه فیلم‌های واقعی دهه ۵۰، اما تصویر واضح و باکیفیت باشد. هیچ عنصر امروزی مثل موبایل، ماشین جدید، تابلو مدرن یا ساختمان مدرن وجود نداشته باشد. صدا: صدای راوی زن، فارسیِ کاملاً طبیعی با لهجه شمالی/ایرانی ملایم، آرام، احساسی و نوستالژیک. سرعت صحبت کردن آهسته و طبیعی باشد و کلمات واضح شنیده شوند. موسیقی بسیار ملایم و نوستالژیک ایرانی در پس‌زمینه، با صدای محیط واقعی خیابان و پرندگان، اما صدای راوی کاملاً واضح و بلندتر از موسیقی باشد. متن گوینده:«پنجاه سال پیش، اینجا شهسوار بود؛ شهری کوچک، سرسبز و آرام، میان کوه و دریای خزر…» مهم: ویدیو طبیعی و واقعی باشد، نه کارتونی و نه مصنوعی. چهره شخصیت تغییر نکند، دست و انگشت‌ها خراب نشوند، حرکات غیرطبیعی نباشد و صدا با حرکت لب‌ها هماهنگ باشد. خروجی عمودی 9:16 برای اینستاگرام، کیفیت بالا، مناسب Reel.

من نسیمم و ۱۸ سالمه بچه که بودم بابام و از دست دادم و با مامانم زندگی کردم و خیلی خوشحالم که هجده سالم شده و میرم دانشگاه اما از یک چیزی ناراحتم اونم اینه که مامانم خیلی حساسه و میگه باید تا دانشگاه با سرویس بری و فکر میکنه مدرسه اس اینو تبدیل کن به ویدیو زیبان فارسی بدون لهجه و اونحایی که میگم میرم دانشگاه و مقنعه سرم کن ببر دانشگاه رودکی و قیافم تغییر نکنه اصلا و فیلم‌هم زیاد تند نباشه

من نسیمم و هجده سالم شده و خیلی خوشحالم که میخوام برم دانشگاه اما از یک چیز میترسم این و انگار تو بازار شهسوار هستم و‌صحبت میکنم درست کن