ملیکا رضائی

یک انیمیشن سه‌بعدی باکیفیت در سبک کمدی بزرگسالان. نیمه‌شب در اتاق خواب سام. سام، مردی حدوداً سی‌ساله با ظاهری درس‌خوانده، جذاب و عینک ظریف، پشت میز کارش نشسته است. لباس راحتی خانگی پوشیده و خستگی در چهره‌اش دیده می‌شود. نور ملایم مانیتور روی صورتش افتاده و فضای اتاق آرام و نیمه‌تاریک است. سام به صفحهٔ لپ‌تاپ نگاه می‌کند، آهسته درِ لپ‌تاپ را می‌بندد و با خستگی نفس راحتی می‌کشد. حرکت‌ها طبیعی و نرم باشند. دوربین به‌آرامی به صورت سام نزدیک شود. ظاهر شخصیت، تناسبات بدن، لباس و چهره در تمام فریم‌ها ثابت بمانند. هیچ نوشته، زیرنویس یا علامت اضافه‌ای روی تصویر ظاهر نشود. بدون تغییر ناگهانی چهره، بدون حرکت تند و بدون اعوجاج دست‌ها. ادامهٔ دقیق همان انیمیشن سه‌بعدی قبلی، در همان اتاق خواب و همان نیمه‌شب. سام و کیریس مطابق تصاویر مرجع خودشان باشند. ظاهر، لباس، اندازه و رنگ‌های شخصیت‌ها تغییر نکند. سام پس از بستن لپ‌تاپ، می‌خواهد از جایش بلند شود و استراحت کند. کیریس که در کنار او حضور دارد، با حالت چهره‌ای شیطنت‌آمیز و لحنی کش‌دار و طلبکارانه اسم او را صدا می‌زند. دیالوگ کیریس: «ساااام...» سام در واکنش مکث می‌کند و به‌آرامی سرش را به طرف کیریس برمی‌گرداند. حالت چهره‌اش نشان می‌دهد که از قبل می‌داند قرار است دردسر شروع شود. اجرای طبیعی و کمدی، مکث مناسب، حرکت نرم دوربین. هیچ نوشته یا زیرنویسی روی تصویر تولید نشود. صدای کیریس فقط هنگام حرکت دهان او شنیده شود. (( پنج دقیقه تا آرامش)) نیمه‌شب ـ اتاق سام] سام لپ‌تاپ رو می‌بنده، خسته روی تخت می‌افته و نفس راحتی می‌کشه. سام: آخیش بلخره تموم شد دیگه فقط استراحت. کریس: ساااام... سام: بببببلهه کریس: میبینم بیکاری سام: نه توروخدااا کیریس: مشکلت چیه با من سام: اصلیش یا فرعیاش؟ کیریس: پیچیده‌ش نکن سام: به اندازه کافی پیچیده هست کریس: فکن من نبودم، اصن زندگیتو بدون من تصور کردی؟ سام:اووووم آرومتر، پولدارتر ، خوش‌خواب‌تر ، شایدم متأهل کریس: متأهل؟! هه هه، اگه من نبودم که تو حتی یه قرار درست هم نرفته بودی! سام:‌چون تو همه قرارای منو به فاجعه تبدیل کردی کریس: ولی عوضش از خونه میری بیرون سام: آره اونم مستقیم به گا، کیریس: اونجا که یکی از بهترین لوکیشنامه سام: ولی نه به قیمت فرسایش و التماس و خرج کردن پولای بی زبونم دیگه به حرفت گوش نمی‌دم. کیریس: ساااام‌ سام: چییییه؟! کریس: فقط پنج دقیقه به حرفام گوش کن سام: نه شب بخیر کیریس: نیاز دارم باهات دردودل کنم سام: خستم زیااااد کیریس: سااااااامی سام: سکوت کیریس: ساااام‌ سام: همچنان سکوت کات به سیاهی ساعت ۷ صبح سام روی تخت خوابیده کیریس: سام پاشو ساااام سام با نگرانی بلند میشه سام: چی شده؟ مشتری زنگ زده؟ کیریس:نه، کارفرمات زنگ زده، روغن کاری میخواد یوهاهاهاه سام با نگاه به ساعت، می‌دونی ساعت چنده؟ کیریس: من که ساعت و ورودو خروج ندارم، پاشو دیگه اصلا نتونستم بخوابم. سام: یادم نبود سه تا پروژه عقب افتاده دارم، دست از سرم بردار کیریس: پروژه من قبل از اینا بوده سا از تخت بلند میشه و میگه: امروز باید یه راهی پیدا کنم از سر تو خلاص بشم. کیریس با خنده میگه: پس باید نقض عضو بشی که خب من اهدای عضوو پیشنهاد میکنم، شاید اینجوری بیفتم یه جایی که قدرمو بیشتر بدونن سام: مثلا کجا؟ کیریس: نمی‌دونم شاید جایی که حضور من احساس نمیشه یا کم احساس میشه سام: سکوت و نگاه پراز تعجب از حرفای کیریس به دوربین و کات Look: cinematic narrative scene, balanced dramatic framing; shot on clean digital cinema camera, sharp modern sensor response; anamorphic cinema lens, oval bokeh, horizontal flares; 35mm cinematic focal length, natural story perspective; shot wide open at f/1.4, shallow depth of field, creamy bokeh. Single cinematic hero still frame, production still quality, no motion blur, no camera movement description.