یک تصویر کاملاً واقع‌گرایانه و سینمایی از شهر شهسوار (تنکابن امروزی) در شمال ایران، حدود سال ۱۳۵۰ شمسی. خیابانی خلوت و سرسبز در شمال ایران، خانه‌های یک‌طبقه قدیمی با معماری ایرانی، مغازه‌های کوچک قدیمی، چند دوچرخه و خودروهای قدیمی دهه ۱۳۵۰، درختان بلند و باغ‌های مرکبات، مردم محلی با لباس‌های معمول آن دوران. فضای نوستالژیک، مه و رطوبت ملایم شمال، نور طبیعی، رنگ‌های کمی قدیمی و فیلم‌گونه، کاملاً واقعی و تاریخی، بدون ساختمان‌های مدرن، بدون خودروهای جدید، بدون موبایل و بدون عناصر امروزی. نسبت تصویر عمودی 9:16.شخصیت اصلی: زن داخل تصویر همان شخص باقی بماند و چهره، فرم صورت و ظاهرش در تمام ویدیو کاملاً ثابت و طبیعی باشد. لباس او کاملاً متناسب با حدود سال ۱۳۵۰ باشد و هیچ لباس یا وسیله مدرن دیده نشود. حرکت: زن آرام و طبیعی در خیابان قدم بزند و کمی به اطراف نگاه کند. حرکت بدن، دست‌ها و لباس کاملاً طبیعی باشد. دوربین با حرکت بسیار آرام و سینمایی به سمت او نزدیک شود. بدون حرکت سریع، بدون لرزش و بدون تغییر ناگهانی چهره. تصویر: فوتورئال، کیفیت بسیار بالا، جزئیات طبیعی پوست و لباس، نور طبیعی، عمق میدان سینمایی، رنگ‌های گرم و کمی قدیمی شبیه فیلم‌های واقعی دهه ۵۰، اما تصویر واضح و باکیفیت باشد. هیچ عنصر امروزی مثل موبایل، ماشین جدید، تابلو مدرن یا ساختمان مدرن وجود نداشته باشد. صدا: صدای راوی زن، فارسیِ کاملاً طبیعی با لهجه شمالی/ایرانی ملایم، آرام، احساسی و نوستالژیک. سرعت صحبت کردن آهسته و طبیعی باشد و کلمات واضح شنیده شوند. موسیقی بسیار ملایم و نوستالژیک ایرانی در پس‌زمینه، با صدای محیط واقعی خیابان و پرندگان، اما صدای راوی کاملاً واضح و بلندتر از موسیقی باشد. متن گوینده:«پنجاه سال پیش، اینجا شهسوار بود؛ شهری کوچک، سرسبز و آرام، میان کوه و دریای خزر…» مهم: ویدیو طبیعی و واقعی باشد، نه کارتونی و نه مصنوعی. چهره شخصیت تغییر نکند، دست و انگشت‌ها خراب نشوند، حرکات غیرطبیعی نباشد و صدا با حرکت لب‌ها هماهنگ باشد. خروجی عمودی 9:16 برای اینستاگرام، کیفیت بالا، مناسب Reel.